Dywergencja czyli
inaczej rozbieżność to jedna z najbardziej tajemniczych i uznawanych za mocno
uznaniowych metod wyznaczania sygnałów inwestycyjnych. To właśnie te kwestia
powodują stosunkowo małą popularność tego bardzo ciekawego podejścia do rynku.
Naturą wielu strategii inwestycyjnych jest szukanie sygnałów potwierdzonych
przez kilka składowych, przykładem mogą być strategie oparte na wsparciach i
oporach gdzie pozycje zajmujemy po potwierdzeniu danej strefy przez kilka
czynników (np. pivot, poziom fibo i strefa popytu jako sygnał kupna). Strategie
oparte na dywergencji opierają się natomiast na sytuacji dokładnie odwrotnie,
sygnałem do zajęcia pozycji są tutaj rozbieżne wskazania wykresu ceny oraz
używanego przez nas wskaźnika. Pozycję długą zajmiemy przykładowo jeżeli wykres
ceny spada tworząc nowe minima, natomiast przykładowo wykres wskaźnika MACD
rośnie i tworzy nowe lokalne maksima.
Rodzaje dywergencji
Wyróżnić możemy dwa główne rodzaje dywergencji, regularną oraz
ukrytą.
Pierwsza z nich służy najczęściej do wyznaczania potencjalnych ekstremów, szczytów czy też dołków i momentów zmiany trendu. Dywergencja ukryta zaś służy głównie do wskazywania miejsce potencjalnej kontynuacji głównego trendu na danej parze walutowej podczas jego korekty.
Pierwsza z nich służy najczęściej do wyznaczania potencjalnych ekstremów, szczytów czy też dołków i momentów zmiany trendu. Dywergencja ukryta zaś służy głównie do wskazywania miejsce potencjalnej kontynuacji głównego trendu na danej parze walutowej podczas jego korekty.
Dywergencja regularna niedźwiedzia jest sytuacją w której wykres ceny tworzy nowe maksima (podczas trendu wzrostowego) natomiast wykres
wskaźnika zachowuje się odwrotnie tworząc coraz niższe szczyty w tym samym okresie
czasu. Sytuacja taka uznawana jest za sygnał do sprzedaży.
Odwrotnie sytuacja wygląda w trendzie spadkowym kiedy wykres
ceny tworzy nowe minima natomiast wykres wskaźnika tworzy kolejne lokalne
maksima. W takim przypadku mówić możemy o sygnale do kupna na danej parze
walutowej.






